Świadectwo Kasi z XIV Sejmiku Młodzieży

Hej,

Postaram się dość zwięźle opisać co się wydarzyło na Sejmiku.

Początkowo myślałam, że Sejmik to festiwal muzyki chrześcijańskiej, którą osobiście jakoś specjalnie nie słucham za często, uznaję jej wartość, ale wolę inną - tak myślałam.
Ale tam są moi znajomi wiec jadę, prosto z Warszawy jechałam 8h do Czaplinka skąd odebrano mnie i zawieziono do Trzcińca - małej wioski -„trzy domy na krzyż” koło Broczyna - trochę okazalszej wioski:) Przyjechałam wcześniej z racji, ze miałam być w diakoni (jakiej okazało się później). Podczas kilku dni(byłam już 15.08.11 r.) miałam rozeznać diakonie. Rozeznałam posługę ewangelizacyjną. Byłam przerażona. Ewangelizować można tylko mocą Ducha Św. nie własną jak teraz rozstrzygnąć, gdzie działa Duch a gdzie ja?. Potem przekonałam się jakie to wyczerpujące, ale także jakie piękne, gdy młody człowiek sam mówi Ci o swoim spotkaniu z Chrystusem:)

18.08.2011 r. zjechali się ludzie i się zaczęło!:)

Pierwszy dzień był dość rozciągły, więcej technicznych spraw do załatwiania niż rozmów z ludźmi, początkowo w ogóle myślałam, że chyba nie uda mi się porozmawiać. Wieczorem odbyłam dwie ważne rozmowy, ludzie przychodzili sami. Dużo czasu spędzałam w kaplicy rozmawiając z Jezusem. Byłam, aby rozmawiać z ludźmi, pomóc im spotkać się z Chrystusem, jednak gdzieś po drodze sama doświadczałam tego spotkania, które było zupełnie nowe i bardzo szokujące. Kolejne rozmowy z konkretnymi osobami były bardzo dla mnie ważne, ale równie wyczerpujące, poza tym coś się zmieniało we mnie - nie byłam w stanie odbyć kolejnych rozmów, zaczęłam czuć wewnętrzne opory i niepokój. Tego dnia było także Nabożeństwo o Ojcu; ks. Maciej Sarbinowski - Egzorcysta - mówił o przekładaniu się relacji względem ojca ziemskiego i Niebieskiego, ciężko było mi się odnaleźć w tym Nabożeństwie. W sumie dopiero pod koniec zdałam sobie sprawę, że ciężko mi w Bogu widzieć Ojca, wiem, że mnie kocha, ale jak swoje stworzenie, jak mam pojąć, że kocha mnie jak swoje dziecko?
Następnego dnia dosłownie co 30 min lądowałam w kaplicy prosząc przed Najświętszym Sakramentem o siły i otwartość na Ducha Św. Potem dwie kolejne ewangelizacje a ja nie mogę. Zmiany, które miałam zrozumieć dopiero później właśnie następowały i to bardzo gwałtownie. Podczas modlitw ciągle płakałam. Rozchwianie emocjonalne było dla mnie niepokojące do tego stopnia, że strasznie było to dla mnie upokarzające. Po południu odważyłam się pójść poprosić o modlitwę wstawienniczą, prosić o siły i moc, abym mogła ewangelizować. Tylko ściskałam różaniec, pamiętam, że powiedziałam zupełnie coś innego niż miałam. Zaczęli się modlić a ja mogłam tylko ściskać różaniec. Próbowałam go odmawiać, ale wciąż zapominałam słów... Jednak ta modlitwa zmieniła wiele, otrzymałam odpowiedź na to, co się dzieje, a także co ma nastąpić. Przede mną miał nastać czas próby, ku pełnemu nawróceniu. Oczywiście zrozumienie tego nie stanowiło zmiany. Już mija kolejny miesiąc, a ja wciąż jestem na pustyni, walczę o modlitwę i o wiarę. Jednak pomimo tego, że moje serce dopiero zaczyna bić i jest to proces strasznie dla mnie trudny i bolesny, to w życiu nie doświadczyłam takiej obecności Jezusa i działania Ducha Świętego. Wyjechałam zszokowana tym, jaki plan ma dla mnie Bóg, jak musi bardzo walczyć o mnie ze mną samą. Ludzie, których postawił na mojej drodze właśnie na Sejmiku, doświadczyłam niesamowitej troski, jakiej nigdy dotąd nie pozwoliłam sobie doświadczyć - to też nowe i trudne doświadczenie, na każde „jak się trzymasz?” czuję najpierw gniew i zażenowanie a dopiero po chwili wdzięczność i poczucie bezpieczeństwa.

Zmiany doświadczyłam już pierwszego dnia po powrocie. Ciągle są pokusy, czasami jestem za słaba, czasami nawet nie rozpoznaje, że to pokusa, często odwracam się od niej, myślę, że jest dobrze. Myślę tak chyba dlatego, że wiem, co będzie za tym. Chcę to kobiece serce, które On ma dla mnie! I choćby bolało - a boli, choćby to oznaczało zaparcie się samej siebie - a się zapieram, to chcę to nowe serce! Może brzmi banalnie, może w to nie uwierzysz, masz prawo. Ja pewnie też bym nie uwierzyła. Trzy dni po powrocie podczas namiotu otrzymałam fragment z Mądrości Syracha „Jeśli chcesz służyć Panu, przygotuj się na doświadczenia”. Podczas każdego słuchania Słowa Bożego doświadczam czegoś nowego, czego nie było do tej pory - ono - to Słowo - daje mi życie, ono jest wypowiedziane do mnie, abym żyła. Dotąd tego nie rozumiałam. Walcz o relacje z Chrystusem! To właśnie wydarzyło się na Sejmiku, dzięki tej niezwykłej okazji do spotkania się z Chrystusem. Dzisiaj wiem, że Sejmik to coś więcej niż festiwal muzyki, to Spotkanie…dla każdego inne i w inny sposób cudowne.
Myślę, że dobrze wiesz, że warto więc nie wybieraj czegoś, co trwa tylko chwile.

- Kasia

Zobacz także: